روش مدلسازی یا شبیه سازی (Simulation modelling)

از مدل‌های شبیه‌سازی برای طراحی و توسعه نمایش‌های ریاضی‌وار سناریوهای پیچیده استفاده می‎شود. در عمل، توسعه یک مدل شبیه‌سازی شامل ترسیم مسیر اثرگذاری از طریق استفاده از روشی مانند مدل‌سازی منطقی است. سپس با ترکیب داده‌ها، مفروضات مبتنی بر شواهد و با استفاده از منطق شبیه‌سازی، مدل برای شبیه‌سازی مجموعه‌ای از پیامدهای از مجموعه‌ای از ورودی‌ها استفاده می‌شود. مدل‌سازی شبیه‌سازی مستلزم ترکیب مجموعه داده‌های موجود و جدید است که می‌توان آن‌ها را به‌صورت کمی مقایسه کرد (مانند داشتن نسبت اندازه‌های اثر معادل برای موارد اثرگذار). این وابسته به داشتن «نقاط پایانی» قابل مقایسه است که اندازه‌گیری تغییر در پیامدها، در واحدهای قابل‌مقایسه، و در بین مراحل یک مدل منطقی را امکان‌پذیر می‌کند. نمونه‌های مختلفی از شبیه‌سازی سیستم‌های پویا وجود دارد که در زیر به چند مورد اشاره می‎کنیم:

• شبیه‌سازی رویداد گسسته. سیستم‌ها به عنوان یک سری مجزا از رویدادها در طول زمان، که در آن یک رویداد تغییر در سیستم را نشان می‎دهد.
• پویایی‌شناسی سیستم؛ یک مدل قطعی که فرض می‌کند ساختار سیستم باعث ایجاد رفتار قابل‌مشاهده و پیش‌بینی آن می‌شود.
• • مدل‌سازی مبتنی بر عامل (مدل‌سازی عامل بنیان). سیستم‌ها متشکل از عوامل مستقلی هستند که با یکدیگر و محیط تعامل دارند و بر اساس قوانینِ تصمیم‌گیری تعریف‌شده رفتار می‎کنند.