بی‌تفاوتی سازمانی؛ مطالعهٔ رابطه با سکوت و اینرسی

پژوهش زهرا رجائی و فرشته اسدزاده، رابطهٔ بی‌تفاوتی سازمانی با اینرسی سازمانی را با درنظرگرفتن نقش میانجی سکوت سازمانی بررسی می‌کند. چکیده، جامعهٔ پژوهش را کارکنان رسمی و پیمانی «دانشگاه علوم پزشکی خراسان» می‌نامد؛ این نام همان تعبیر منبع است. مطالعه بر داده‌های پرسش‌نامه‌ای تکیه دارد و معرفی آن به‌عنوان اثبات سازوکار علّی یا ارزیابی موفقیت یک مداخله، فراتر از شواهد چکیده است.

پژوهش چگونه انجام شد؟

نویسندگان، هدف پژوهش را کاربردی و روش گردآوری داده‌ها را پیمایشی معرفی می‌کنند. نمونهٔ ۴۶۹نفری با روش تصادفی ساده انتخاب شده و چکیده برای تعیین تعداد نمونه از جدول مورگان و فرمول تعداد شاخص‌ها در معادلات ساختاری نام می‌برد. داده‌ها با پرسش‌نامه گردآوری و با مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای SPSS و Amos تحلیل شده‌اند.

در چکیدهٔ تفصیلی انگلیسی، به بررسی پایایی ابزارها اشاره شده، اما مقادیر جزئی ارائه نمی‌شوند. عبارت آغازین انگلیسی از «چهار مؤلفه» بی‌تفاوتی سخن می‌گوید، ولی پنج مورد را نام می‌برد. این اختلاف با حدس برطرف نمی‌شود؛ تعداد و محتوای قطعی مؤلفه‌های ابزار از همین عبارت به‌تنهایی قابل تأیید نیست.

سه یافتهٔ اصلی چه بودند؟

• نویسندگان رابطهٔ مثبت و معنادار بی‌تفاوتی سازمانی با اینرسی سازمانی را گزارش می‌کنند.
• رابطهٔ سکوت سازمانی با اینرسی سازمانی نیز مثبت و معنادار گزارش شده است.
• نقش میانجی سکوت سازمانی در مدل تأیید شده است؛ یعنی نویسندگان برای رابطهٔ بی‌تفاوتی و اینرسی، مسیری آماری از طریق سکوت گزارش می‌کنند.

چکیده ضرایب مسیر، اندازهٔ رابطهٔ مستقیم و غیرمستقیم، فاصلهٔ اطمینان یا سهم میانجی‌گری را ارائه نمی‌کند. بنابراین، از آن نمی‌توان میانجی‌گری را کامل یا جزئی نامید، درصدی برای آن تعیین کرد یا بزرگی روابط را با هم مقایسه کرد.

میانجی‌گری آماری چه چیزی را ثابت نمی‌کند؟

وجود یک مسیر میانجی در مدل پرسش‌نامه‌ای، به‌تنهایی ترتیب زمانی رخدادها و علت‌ومعلول را اثبات نمی‌کند. نمونه‌گیری تصادفی از کارکنان نیز همان تخصیص تصادفی افراد به یک برنامه نیست. چکیده، مداخله‌ای برای کاهش بی‌تفاوتی، گروه مقایسه یا آزمون اثر یک سیاست مدیریتی را گزارش نمی‌کند؛ ازاین‌رو نام‌گذاری قطعی آن به‌عنوان ارزیابی مبتنی بر نظریه در چارچوب Magenta Book مستند نیست.

نتیجه برای خواننده چه دامنه‌ای دارد؟

نویسندگان بر توجه مدیران به بی‌تفاوتی و سکوت سازمانی تأکید می‌کنند و پیامدهایی مانند کاهش پویایی و سازگاری سازمان را در بحث خود مطرح می‌سازند. این توضیح‌ها با اثبات اندازهٔ واقعی تغییر هزینه، درآمد، نوآوری یا سرعت تصمیم‌گیری در جامعهٔ مورد مطالعه یکسان نیستند؛ چکیده برای آن پیامدها نتیجهٔ کمی مستقلی ارائه نمی‌کند.

این مطالعه، شاهدی دربارهٔ روابط گزارش‌شده در یک بستر دانشگاهی است. از آن نمی‌توان نتیجه گرفت که اجرای هر برنامهٔ گفت‌وگو، پاداش یا رهبری الزاماً سکوت و اینرسی را کاهش می‌دهد. ارزیابی موفقیت چنین اقداماتی، پرسشی جدا از آزمون روابط همین مدل است.

منبع مطالعه

رجائی، زهرا؛ اسدزاده، فرشته. «تأثیر بی‌تفاوتی سازمانی بر اینرسی سازمانی با نقش میانجی سکوت سازمانی». پژوهش‌های مدیریت عمومی، دورهٔ ۱۴، شمارهٔ ۵۲، ۱۴۰۰ (۲۰۲۱)، ص ۲۷۷–۳۰۱. DOI: 10.22111/jmr.2021.35653.5189. صفحهٔ مقاله و چکیده‌های اصلی در نشریهٔ پژوهش‌های مدیریت عمومی.