ارزیابی خط مشی (مداخله)

محیطی که در آن انتظار ارزیابی بر همه مداخلات و خط‌مشی‌ها وجود داشته باشد، بهترین محیطی است که در آن می‌توان ارزیابی را طرح‌ریزی کرد. هنگامی‌که چنین شرایطی در دسترس نیست باید در اولین فرصت ممکن، اطمینان از تعهد به ارزیابی در این فرآیند محقق شود. یک محدوده بندی درست به ما کمک می‎کند که ارزیابی رها نشود. ما باید از روز اول دید قابل قبولی در مورد آنچه در آینده رخ می‎دهد، داشته باشیم. در تمام فعالیت‎‌های مربوط به یک مداخله، ارزیابی باید به‌صراحت در تمام مراحل برنامه‌ریزی در نظر گرفته شود و منابعی برای آن در همه مراحل یک مداخله گنجانده شود. به این منظور باید بدانیم که ارزیابی به چه منابع و قابلیت‌هایی نیاز دارد. ارزیابی می‌تواند به منابع قابل‌توجهی، هم از نظر مالی و هم از جانب تحلیلگران و خط‌مشی‌گذاران، نیاز داشته باشد. در ادامه با جزئیات بیشتری این قابلیت‌های موردنیاز را توضیح خواهیم داد.

منابع مالی ارزیابی خط مشی

از نظر مالی، هیچ نسبت استانداردی از ارزش (جمع هزینه و آورده مالی) یک خط‌مشی به منابع مالی که باید به ارزیابی اختصاص داده شود، وجود ندارد. اگرچه، این مقیاس در ارزیابی به‌طور کلی، با مقیاس و جاه‌طلبی خط‌مشی متناسب است. در پیاده‌‎سازی‌های آزمایشی، کارآزمایی‌ها و سایر خط‌مشی‌های جدید، بیشتر از خط‌مشی‌های معمول و تثبیت‌شده برای ارزیابی هزینه می‌کنند (به‌تناسب). جمع‌آوری داده‌های جدید اغلب بخش بزرگی از هزینه یک ارزیابی را به خود اختصاص می‌دهد. بنابراین، توجه به بایسته‌‎های داده، در فعالیت‌های پایشی معمول می‌تواند هزینه‌ها را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهد.

ساختار مدیریتی و ارزیابی

از نظر مدیریت، در ادارات حکومتی، ارزیابی‌ها مستلزم این است که مدیر پروژه مسئول برنامه ‎ریزی، راه اندازی، مدیریت روزانه و حل مسائل باشد. این موضوع زمانی کارآمدتر است که مدیر پروژه دارای مهارت‌های تحلیلی مناسب برای تضمین کیفیت و حل مسائل فنی باشد. مدیران پروژه‌های حکومتی همچنین باید اطمینان حاصل کنند که کسانی که ارزیابی را طراحی یا انجام می‌دهند مستقل و بی‌طرف باقی می‌مانند و اجازه نمی‌دهند فرضیات ناشناخته در مورد مداخله، در کار آن‌ها دخالت کند. برای مدیر پروژه مفید است که از نزدیک با خط‌مشی یا تیم تحویل آن کار کند تا اطمینان حاصل شود که ارزیابی حداکثر ارزش را دارد.

ارزیابی خط مشی از منظر منابع تحلیلی

از نظر تحلیلی، که شامل تحلیل پژوهشگران خارجی که ارزیابی را هدایت می‌کنند نیز می‌شود، ارزیابی یک فعالیت چند رشته‌ای است. ارزیابی معمولاً می‌تواند به طیفی از متخصصان برای مشاوره در مورد طراحی و خروجی‌های آن، از جمله متخصصان ارزیابی، پژوهشگران اجتماعی، آماردانان، پژوهشگران تحقیق در عملیات و اقتصاددانان نیاز داشته باشد. ارزش یک متخصص ارزیابی را به ویژه برای ارزیابی‌های بزرگ یا پیچیده، نباید دست‌کم گرفت. طراحی و اجرای یک ارزیابی اغلب یک کار پیچیده و فنی است. پشتیبانی چند رشته‌‎ای نیز برای هدایت و تضمین کیفیت ارزیابی مفید است. 

معمولاً در ارزیابی از داوری همتایان استفاده می‌شود و بنابراین، ارزیابی‌ها در این مرحله نیاز به منابع و زمان دارند. معمولاً ارزیابی را، پژوهشگران خارجی که در ارزیابی تخصص دارند، انجام می‌دهند. درک کامل بایسته ‎های ارزیابی مهم است، اما در برخی موارد، حفظ درجه‌ای از استقلال از اعضای بلندپایه برای ایجاد اطمینان در یافته‌های ارزیابی می‌تواند برای آن‌ها مفید باشد.

ارزیابی از منظر خط مشی

از نظر خط‌مشی، مشارکت در ارزیابی برای تیم خط‌مشی یا تیم تحویل خدمتِ مداخله، ضروری است و آن‌ها باید منابع را بر این اساس تخصیص دهند. این مشارکت می‌تواند شامل تعامل روزانه برای اطمینان از متمرکز بودن ارزیابی و مفید بودن یافته‌ها، و از طریق بحث در هیئت‌های خط‌مشی-برنامه در هر جایی که ممکن است، باشد. در بخش حکمرانی ارزیابی بیشتر به این موضوع می‌پردازیم.