مدیریت شواهد محور ؛ تاریخچه مختصر + مقالات بنیادین

روسو و همکارانش (2006) از استفاده از ترکیب های نظام‌مند در علوم سازمانی حمایت می‌کنند. مانند ترانفیلد و همکارانش در 2003، نویسندگان تأکید می‌کنند که ترکیب‌ها (روش های ترکیب شواهد ) برخلاف «بررسی‌های ادبیات متعارف… که اغلب مقالات مشخص‌شده از قبل و مطالعات دست‌چین شده برای حمایت از یک دیدگاه هستند،…،یک مطالعه ترکیبی نظام‌مند پژوهشی، مانند فراتحلیل ، سنتز واقع گرایانه ، فرا قوم نگاری و یا انواع مرور سیستماتیک  برای انباشت، تجزیه‌وتحلیل، و تفسیر انعکاسی از مجموعه کاملی از شواهد تجربی مرتبط با یک پرسش است». نویسندگان استدلال می‌کنند که ارزیابی ارزش اثباتی مجموعه‌ای از مطالعات دسته اول در علوم سازمانی شامل استفاده از شش معیار اساسی است:

• اعتبار ساختاری همه متغیرهای مرتبط،
• اعتبار درونی (نمایش مناسب یک رابطه علّی)،
• اندازه اثر،
• قابلیت تعمیم به زمینه‌های دیگر (ازجمله پژوهش‌های منتشرنشده)،
• انطباق با مداخله (کاربرد مناسب یک کنش یا مداخله)،
• و زمینه‌سازی (که با شناسایی محدودیت‌های یک پدیده و توضیح چرایی محدود بودن آن از تعمیم فراتر می‌رود)

روسو و همکارانش (2008) به خوانندگان یادآوری می‌کند که ترکیب پژوهش‌ها در علوم سازمانی عمدتاً به دلیل سطوح پایین توافق پارادایمی و پیچیدگی دامنه نسبت به بسیاری از زمینه‌های دیگر چالش‌برانگیزتر است. علوم سازمانی با سطوح مختلف تجزیه‌وتحلیل سروکار دارد، هم حقایق و هم نظرات را بررسی می‌کند، با نگرش‌ها، رفتارها و نتایج مدیران و کارکنان سروکار دارد و ابزارهای مختلفی را بر اساس ورودی‌های علمی تولید می‌کنند. به نظر روسو و همکارانش سه منبع تنوع ویژه در علوم سازمانی وجود دارد:

الف) مدل‌های جایگزین علم (معرفت‌شناسی)،

(ب) دیدگاه‌های متفاوت در مورد پیامدهای سیاسی و فرهنگی شواهد، و

ج) چشم و هم‌چشمی حرفه‌ای در رقابت برای منابع کمیاب.

از نظر معرفت‌شناختی، روسو و همکارانش سه راه اصلی شناخت را متمایز می‌کنند:

پوزیتیویسم، که «به دنبال تبیین‌هایی است که مبتنی بر مفهوم واقعیتی یکپارچه است که توسط قوانین قابل‌مشاهده اداره می‌شود»؛ نسبی‌گرایی، «جایی که هیچ واقعیت جهان‌شمولی در آن فرض نمی‌شود… و فراتر از آن همه چیز که به‌صورت ساخت اجتماعی ساخته می‌شود»؛ و رئالیسم انتقادی، که «سطح میانی بین پوزیتیویسم و نسبی‌گرایی را اشغال می‌کند» و شامل «هر موضع معرفت‌شناختی است که وجود یک واقعیت قابل شناخت عینی را حفظ می‌کند، درحالی‌که اذعان می‌کند که ادراک و شناخت واسطه درک انسان از آن واقعیت است».

نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که ترکیب‌ها در علوم سازمانی، از طریق یک دیدگاه واقع‌گرایانه انتقادی، که به نظر آن‌ها از بده-بستان اجتناب می‌کند و مثلث‌سازی را در بین روش‌ها و منابع داده توصیه می‌کند، به بهترین شکل انجام می‌شوند. علاوه بر این، روسو و همکارانش در استفاده از اصطلاحات ادراک و شناخت، توانایی ارزیابی انتقادی حقایق، ارزش‌ها و مفروضات را در نظر می‌گیرند.

درنهایت، نویسندگان توضیح می‌دهند که حداقل چهار نوع ترکیب پژوهشی نظام‌مند متناسب با علوم سازمانی وجود دارد: تجمیع، ادغام، تفسیر و توضیح. از این میان، تجمیع – یک ترکیب کمی که روش‌شناسی تعریف‌کننده آن فراتحلیل است، تا به امروز رایج‌ترین مورداستفاده در علوم سازمانی و پزشکی بوده است.

شاید تا حدودی به‌عنوان یک نتیجه، منتقدان در اعتراضات خود اعلام کنند که EBMgt به پوزیتیویسم منطقی، پژوهش کمی، و سلسله‌مراتب خاصی از شواهد نسبت به انواع دیگر پژوهش امتیاز می‌دهد، بنابراین (مطابق با منتقدان) تلاش می‌کند تا کثرت‎گرایی و تنوع را در پژوهش علوم سازمانی کاهش دهد. 

بااین‌حال، روسو و همکارانش روشن می‌کنند که سه نوع دیگر ترکیب صرفاً بر شواهد کمی تکیه نمی‌کنند و یکی (تفسیر) کاملاً از داده‌های کیفی تشکیل شده است. به‌عبارت‌دیگر، روسو و همکارانش انواع مختلفی از ترکیب (فراترکیب، فراتحلیل، انواع مطالعات سیستماتیک و…) را توضیح داده و توصیه می‌کنند.