این مقاله نتیجه پژوهشی مشترک مکنزی و Serviceware است و به CIOها می‌گوید چگونه بودجه‌های فناوری را در عصر هوش مصنوعی بازتوزیع کنند تا بیشترین رشد را به دست آورند.
این مقاله نتیجه پژوهشی مشترک مکنزی و Serviceware است و به CIOها می‌گوید چگونه بودجه‌های فناوری را در عصر هوش مصنوعی بازتوزیع کنند تا بیشترین رشد را به دست آورند. با بررسی الگوهای بودجه‌ای شرکت‌های بزرگ و مدل‌های ارزیابی دقیق “run” در برابر “change”، نشان می‌دهد AI چگونه هم هزینه‌های عملیاتی را اضافه می‌کند و هم امکان بهبود کارایی و نوآوری را فراهم می‌کند. مقاله پنج سازوکار کلیدی برای بازتنظیم بودجه‌ها پیشنهاد می‌کند.
این مقاله توسط Leandro Santos و Thomas Elsner با همکاری Ishaan Sharma، نتیجه همکاری تحقیقاتی بین McKinsey و Serviceware نگارش شده است که به بررسی الگوهای بودجه‌گذاری فناوری در شرکت‌های جهانی در عصر حضور گسترده هوش مصنوعی می‌پردازد. هدف اصلی پژوهش روشن‌کردن راهی عملی برای بازتنظیم بودجه‌های فناوری است تا با هزینه‌های در حال رشد AI، سازمان‌ها بتوانند ROI را به حداکثر برسانند و همزمان ریسک‌های عملیاتی را مدیریت کنند.
نویسندگان تأکید می‌کنند که AI—به ویژه هوش مصنوعی عامل‌گرا—صرفاً به نحوه ساخت و مدیریت فناوری‌ها مرتبط نیست، بلکه مدل‌های عملیاتی کل شرکت را دگرگون می‌کند. به عبارت دیگر، AI هم هزینه‌های تغییر (change) را افزایش می‌دهد و هم هزینه‌های اجرای روزانه (run) را بالا می‌برد، اما پتانسیل ایجاد کارآیی‌های نوین و کاهش هزینه‌های بخشی دیگر را نیز دارد. از این رو CIOها باید معماری فناوری را به گونه‌ای بازطراحی کنند که جایگزینی استراتژیک به جای جمع شدن هزینه‌ها رخ دهد.
چارچوب پژوهش با دو شاخص کلیدی برای ارزیابی بودجه‌ها کار می‌کند: شدت هزینه‌های (Run) به عنوان سهم درآمد کل که صرف حفظ عملیات می‌شود، و سرمایه‌گذاری‌های تغییر(Change) به معنای به‌کارگیری فناوری‌های نوین برای ایجاد ارزش و قابلیت‌های جدید، مانند مدرن‌سازی، توسعه برنامه‌های کاربردی، داده‌کاوی و AI. با استفاده از این دو معیار، شرکت‌ها به دنبال چهار دسته معماری فناوری می‌گردند.
یافته‌های کلیدی نشان می‌دهد که بهترین عملکرد از طریق مجموعه‌ای از رفتارهای مشخص بدست می‌آید. در مسیر اجرایی، مقاله سه استراتژی عملی ارائه می‌دهد. سرمایه‌گذاری‌های جدید بتوانند به جای ایجاد سربار جدید، به کارگیری‌های پایدار و مقیاس‌پذیر تبدیل شوند. مقاله تأکید می‌کند که اکثر سازمان‌ها در حال حاضر در لبه ظرفیت تغییر خود هستند و AI می‌تواند با وجود افزایش هزینه‌های اجرایی، فرصتی برای رشد بلندمدت فراهم آورد. در نتیجه، CIOها باید به جای تقلید از ترندها، تصمیم‌های روشن درباره اینکه چه چیزی را ساده کنند، بازنشسته کنند یا متوقف سازند، بگیرند تا قابلیت‌های مدرن‌شده به طور پایدار توسعه یابد.