راهنمای عملی برای ارکستراسیون اکوسیستم‌های زنجیره تامین در مواجهه با بی‌ثباتی ساختاری و ایجاد چابکیِ مبتنی بر داده
سال‌های اخیر نشان داده‌اند که زنجیره‌های تأمین جهانی وارد دوره‌ای از نوسانات ساختاری شده‌اند. تعرفه‌های افزوده، اختلالات در کانال‌های اصلی حمل‌ونقل و افزایش هزینه‌های لجستیک، به هم‌چنین عقب‌نشینی رشد صنعتی در اقتصادهای پیشرفته را با خود به همراه دارد. در عین حال، هوش مصنوعی و اتوماسیون جایگاه ایجاد ارزش را بازتعریف می‌کنند و هم‌زمان تمرکز دسترسی به ورودی‌های حیاتی مانند تراشه‌ها، زیرساخت‌های ابری و داده‌های آموزشی را در چند اقتصاد متمرکز می‌سازند. این واقعیت‌ها نشان می‌دهد که تغییری ساختاری در سازمان جهانی شدن در حال رخ دادن است و مدل « Produce anywhere, deliver everywhere » جای خود را به سیستم‌های منطقه‌ای با تمرکز بر قابلیت‌های محلی داده و اعتماد می‌دهد. کارآیی به‌تنهایی دیگر کافی نیست و آینده از کسانی است که با طراحی برای نااطمینانی، ارکستراسیونِ ارزش و اعتماد را به هستهٔ حکمرانی خود می‌آورند.
این گزارش رؤیای جدیدی از مدیریت زنجیره‌های ارزش را ارائه می‌دهد: به‌جای تمرکز صرف بر کارایی، سازمان‌ها باید اکوسیستم‌هایی از شرکا را ارکستر کنند، مقیاس توزیع‌شده بسازند و برای رشد، گزینه‌هایی طراحی کنند. برای سیاستگذاران هم نقشه‌ای آموزشی ارائه می‌شود تا محیطی ایجاد شود که صنایع آینده‌گرا بتوانند در آن به بلوغ برسند. گزارش با تحلیل پنج نیروی ساختاری و ارائهٔ Navigatorی برای سنجش آماده‌سازی ملی و صنعتی، به شرکت‌ها و دولت‌ها کمک می‌کند تصمیم‌های داده‌محور بگیرند و در مقابل بی‌ثباتی، انعطاف‌پذیری را به چشم‌انداز رشد تبدیل کنند.
این گزارش در میانهٔ یک همکاری چندساله با شرکت Kearney تدوین شده است و از مشاوره و داده‌های بیش از ۱۰۰ گفتگو با مدیران صنعتی و دولتی و نظرسنجی‌ای با بیش از ۳۰۰ مدیر اجرایی جهان بهره می‌برد. نتیجهٔ دو نقشهٔ عملی برای شرکت‌ها و سیاستگذاران است: برای شرکت‌ها، راهنمایی برای بازمعماری عملیات با بصیرتِ آینده‌نگر و اعتماد؛ برای دولت‌ها، نقشهٔ سیاستی برای ایجاد اکوسیستم‌هایی که صنایع آینده‌محور بتوانند در آن به حداکثر پایداری برسند.
هدف این گزارش، پیشگویی رویداد آینده نیست بلکه طراحی سیستم‌هایی است که بتوانند از بی‌ثباتی به عنوان محرکی برای رشد استفاده کنند. در عصری که تأمین‌کردن ورودی‌های حیاتی و سیاست‌گذاری، متغیر طراحی جدید اقتصاد است، موفقیت از آنِ کسی است که تداومِ نااطمینانی را به فرصت تبدیل کند و قابلیتِ چابکیِ ساختاری را در برابر این محیط توسعه دهد.